http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: scordatura ne çok gözyaşı döktü şu gözlerimde...kendi yarattığı bu ummanda bir liman bulamadı sığınacak,bir omuz bulamadı yaslanacak... umut hep wardı..umut olmasaydı hayat olur muydu?ve de neden tüm bunlara rağmen işkanceyi uzatan umut olmak zorundaydı..bu rolu üstlenecek nicesi warken üstelik... acıda hep wardı.kocası hapse götürülürken göğsüne bıçak saplayan güzel bir kadının ağzından yüzyıllar önce dökülen ""bak acımıyor"" sözlerine inat "bak acıyor"canım ve bak ağlamıyor gözlerimdi asıl mesaj... acıyı kanıksadıktan ve ona alıştıktan sonra geliyordu aslında herşey..yani acıyı kanıksadıktan sonra geriye hiçbir şey kalıyordu,bu yüzdendi acıdan ölmek hiçten ölmekten daha kolaydır diye bağırmak , bu yüzdendi acıya isyan edebilirken hiçe edememek ve bu yüzdendi acının en koyu yerinde sessiz bir çığlığın ardından acıdan sonra gelecek olanın acıdan daha acı verici bir hiçlik olduğunu bilmek... sanki ayaklarından başlayarak taş kesilen biri gibiyim...sadece yüreğim kaldı bana sıcak ve sadece gözlerim hareket halinde..gözlerim nereyi görebilir?daha kafamın arkasında olup bitenden bir haberken ne kadar uzağa bakabilir?bana neleri haber verebilir?ya baktığı her ayrıntıyı göremezken daha,ayrıntıya bakmayı nasıl öğrenir? ya kalbim...neden sıcaklığıyla beni ısıtmıyordu...üşüyorum yaz günü..her yanım titriyor..böylesine titrerken nasıl taş kesiyorum..buz kesmesini yeğlerdim oysa...buzlar erirdi..eskiye dönerdim belki...eskiye dönebilmek neden imkan dışı...? hep uzun yollar wardı eskiden...yürümeye çekindiğim ama gene de ilerlediğim...artık yol yok.çıplak bir arazinin ortasında kalmış tek bir yaprak gibiyim.ne yöne savrulacağımı seçme hakkım war mı?rüzgar ne yönden esiyor farketmiyor artık...yönünü değiştirse işe yarar mı? yol bitti,iz bitti, bu belki de son hikayem anlatılan son nefes alışlarım son cılız haykırışlarım..dahası yok bu mevsimin mevsim bitti,bir rüzgara kapılıp gitti o da belki kimbilir...yeni mevsimler açmanın zamanı da geçti.. üzerinden bir yığın hayat,bir tek nefes geçti..tek nefes gibi geçti...kah nefes nefeseydi kah nefesi kesildi hikayelerimin.söyleyecek sözüm bitmedi belki ama bu son hikayemdi..uzun yollardan bahsettiğim hikayelerim bitti...hikayeler arasında dinlendiğim yerler bitti...esler yok artık hayatıma..soluklanacak yerim hiç olmadı zaten.. şimdi yeni mevsim aramaktan bu kadar wazgeçmiş,bu kadar hüznü biriktirip onlardan hiç yapmışken..yola düşsem ne olur ki...yol hikayeleri bitmişken...acı hiç olmuşken... 2005 Mon, 30 Jun 2008 10:15:17 GMT 1680974-blog@http://www.sosyomat.com/ scordatura http://scordatura.sosyomat.com/blog/1680974 gözlerin gözlerime çarpınca kalbim sırçadan bir serçenin aldığı hali alıyor.parçalanıyor...parçalar şarapnel gibi dağılıyor vücudumun her yanına ,dağlıyor gözlerimi... öyle çok dünya war ki gözlerinde,öylesine karanlık...bu karanlığı o yeşilliğe nasıl sığdırdın?nerde kaldı yeşilin çiçek açtıran neşesi...neden bu kadar buğulu neden bu kadar büyülü bakıyorsun? kalbim sırçadan dedim ya nasıl dayansın senin bedenimde yarattığın depremlere...içimdeki deniz kurudu artık sadece yosun kaldı geriye senin gözlerinden benim içime akan yosun... terk etti birer birer umutlar bu viran bedeni...mutsuzluk sonsuz huzursuzluk kaldı benden geriye...söz kalmadı denilebilecek.başta da yoktu zaten,hiç olmamıştı...orkestra sustu, notalar kayboldu,müzik bitti ve başa sarılmıyor ne kadar denesem de müzik...duyamıyorum hiçbir sesi...geriye kulakları sağır eden sessiz çığlıklar kaldı... bir de bedevilerden kalma sınsuz çöl...içimde yosun tutmuş bir çöl var sevgili...senin gözlerinden bnm bedenime akan... sırçadan serçe uçamıyor artık...dağıldı şarapnel parçalarıyla o da dört bir yana...tükendim artık son noktadayım.kulaklarım sağır,gözlerim kör,bedenim sırça şarapnellerle dolu yosun tutmuş bir çöl...senin gözlerinden benm içime akan yosunlu bir çöl.... **en güzel gecelerden daha fazla istedim seni,gözlerindeki ormanda kaybolmak istedim... belki sen jazz ben rocktım ama ikimizde müziktik işte,notalarımız vardı,kelimeler bu kadar mı önemliydi?bu kadar mı ümitsizdi herşey...açan tüm çiçekler kurumaya mahkum muydu? senle başlayan hikayeler yazmak isterdim.oysa senli cümleler yasaktı bana ,nakaratında senin olduğun şarkılar söyleyip sonunda senin olduğun filmler isterdim...şarkılar bitmesin hep nakarat tekrarlansın filmler çabuk sona ersin isterdim...bir tesbih olmak isterdim eline dolanabilmek için,bir tesbih kadar şanslı olmak isterdim... günler geçti...sen hiç bilmedin,hiç hissetmedin ve ben içinde senin olduğun bir hikayeye başladım...bir film çektim başrol oyuncusu,figuranı,yönetmeni,yöneteni,herşeyi sen olan bir film çektim kırık kameramla..uzun metraj istedim sonra bitmesin istedim...hikaye uzadıkça film dewam etsin...benm ömrümle son bulsun istedim herşey...ama.. olmadı,ya ben geç gelmiştim ya çok erkendi daha...tüm zamansızlıklarından bir tanesini daha başlatmıştım...zaman işliyordu zamansızlıklarıma inat... senin bir bakışını yakalamak ve onu sonsuza kadar gözbebeklerimde tutabilmek için çok çabaladım..gözlerine bakmaya hem korktum,hem baktığım zamanlar yetmedi,doyamadım onlara...çok yoruldum...zaten yorgun gelmiştim dünyaya,vuracak bir dibim bile kalmadı artık... yoktu bu işin sonu,hikaye hiç oluşmayacak hep bir yerden sonra başa saracaktı...ben yazdıkça bozuluyordu...kaset yoktu kameranın içinde kaydedecek başka bir şey de...boşa çekimler yapıyordum...sonra... vazgeçtim gözlerindeki kuytu ormandan,vazgeçtim senli rüyalardan...ben şanssız külkedisiydim...perim yoktu benim...ayakkabılar da ayağıma uymadı...vazgeçtim beklemekten gözlerinden sızacak tek bir bakışı...bitti... 2003 Thu, 26 Jun 2008 16:16:20 GMT 1661771-blog@http://www.sosyomat.com/ scordatura http://scordatura.sosyomat.com/blog/1661771 çılgın bir uçurtma bugün yürek,bir şeytan uçurtma...nereye gideceğini bilmeden ve bilmemenin acısını taşıyarak rüzgarda bir o yana bir bu yana savrulup duruyor...dahası korkuyor yürek bu deli rüzgarda bir ağaç dalına ya da elektrik teline takılıp kalmaktan ,bir daha uçamamaktan korkuyor.. sonu belirsiz tüm yolculuklar gibi bir yandan özgür hissederken bir yandan ağırlaşıyor yürek..acı,korku,heyecan hepsi birleşip ağırlaşıyorlar...yürek yavaş yavaş ağırlaşıyor...yürek çırpınıyor... Tue, 24 Jun 2008 06:25:58 GMT 1648530-blog@http://www.sosyomat.com/ scordatura http://scordatura.sosyomat.com/blog/1648530 insanlar tanıdım hayat kavgasının içinde hepsinin gözlerindeki pırıltı farklıydı kimininki ışık saçıyordu etrafa kimininki gölgeli mutsuzdu çoğu o ya da bu sebepten.. hepsinin derdi ayrıydı insan olma gereği.. kimi kendinden iğreniyor kimi çok beğeniyordu kendini.. kimisi kıskanıyordu başkalarını kiminin ha varlığı ha yokluğu... kendinden başka işi yoktu bazısının hepsine insan deniyordu. kendi kendilerine veriyorlardı ""insan"" sıfatını canisi de meleği de çok genel bir kavramdı insan olmak peki insan denilenlerin kaçı gerçekten, gerçek insandı? ya da gerçek insanlardan kaç tane vardı? ya gerçek insanlar mutlu muydu? mutsuzluğun sebebi gerçek olmamak mıydı? zahiri insan var mıydı aslında? gölgemiydik yoksa hepimiz bir yerlerde duvarlara yansıyan yaşadığımızın, varlığımızın tek belirtisi gözlerimizdi ve onların içindeki pırıltı gölgeli ya da ışıltılı.... 2001:)) Fri, 20 Jun 2008 11:18:42 GMT 1632305-blog@http://www.sosyomat.com/ scordatura http://scordatura.sosyomat.com/blog/1632305